<small>Autorem artykułu jest Syriusz</small><br>
<b>Sztuka meblarska</b><br>
Dawniej wytwarzanie mebli uważane było za jednoznaczne z uprawianiem nie lada sztuki. Piękne, stylowe wnętrza olśniewały przepychem i starannością wykonania.
<br>
Poprzez wystrój pokoju można było szybko odgadnąć, jakie miejsce w hierarchii społecznej zajmował dany człowiek. Każda epoka posiadała własny styl, ale nawet on nie gwarantował, czy dany mebel będzie arcydziełem, czy przemieni się w kicz - o wszystkim decydował talent i umiejętności rzemieślnika, który potrafił wydobyć z drewna jego prawdziwe piękno. Oczywiście, nie wszystkich stać było na najpiękniejsze meble, ale każdy arystokratyczny, szlachecki, a nawet często mieszczański dom starał się posiadać <a href="http://www.salonmeblowy.net/" target="_blank" title="krzesła i stoły">krzesła i stoły</a>, którymi mógłby się pochwalić. Choć może zastanawiać, po co komu zmyślne biurka, skoro przynajmniej połowa społeczeństwa (nie licząc chłopstwa) nie lubiła czytać, a tym bardziej pisać. Ale za to piękna sekretera dobitnie świadczyła, że gospodarze tym właśnie zajmują się w wolnych chwilach. Myśleniu temu sprzyjała obecność rzetelnie wyposażonej biblioteczki, w której znajdowały się pięknie zdobione i elegancko wydane książki, choć tak naprawdę największą poczytnością cieszyły się kalendarze. Można z nich było wyczytać patrona na każdy dzień, porady zdrowotne, sposoby siewu i co ciekawsze przysłowia na wszystkie możliwe okazje. Piękne meble sprzyjały dobrym nastrojom i usposobieniu, które stawało się łagodniejsze. Do dziś w obiegowym slangu o meblach szczególnej jakości i dawności mówi się jako o ludwikach, choć zazwyczaj najczęstsze antyki sięgają stu lat i prezentują czasy prawdziwej secesji.
<br>---<br>
Artykuł pochodzi z serwisu <a href="http://www.publikuj.org">Publikuj.org</a>.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz